Naturyzm rodzinny

Z Naturyzm - Naturystyczna Wikipedia

Naturyzm rodzinny - jest to pogląd (także tok postępowania) zakładający udział w ruchu naturystycznym tylko rodzin. W praktyce dotyczy on par heteroseksualnych (niekoniecznie będących w związku małżeńskim) oraz rodzin z dziećmi. Rzadziej spotykane są rodziny wielopokoleniowe (dzieci, rodzice i dziadkowie).

Zasada naturyzmu rodzinnego dotyczy także rodzin niepełnych i takie rodziny nie są wykluczane z udziału w ruchu naturystycznym.

Kontrowersje

Naturyzm rodzinny automatycznie dyskryminuje osoby samotne a także osoby oraz pary homoseksualne (zob. też Mniejszości seksualne a naturyzm).

Argumenty dotyczące osób samotnych

Argumenty przeciw udziałowi osób samotnych w ruchu naturystycznym

Wynikają one z obaw, iż osoba samotna jest odbierana jako niepewna co do swoich intencji i trudno powiedzieć cokolwiek o jej prawdziwych zamiarach. Często okazywało się, że osoba samotna nie była zainteresowana bezpośrednio wypoczynkiem naturystycznym lecz traktowała naturyzm jako sposób realizacji swoich potrzeb seksualnych uprzykrzając swoim zachowaniem wypoczynek innym naturystom.

Argumenty za warunkowym udziałem osób samotnych w ruchu naturystycznym

Samotną może być młoda osoba, która nie może znaleźć swojego partnera życiowego. Może być osoba starsza, która żyje sama i nie ma tak dobrego kontaktu z młodszym pokoleniem, która mimo silnego związku z drugą osobą, pozostaje sama (np. miłość na odległość), osoba zamknięta w sobie, bez umiejętności otworzenia się przed innymi i nawiązywania dobrych, wartościowych dla niej kontaktów. W skrajnym przypadku samotność może prowadzić do depresji.

Istnieje szereg czynników psychologicznych, które zwiększają prawdopodobieństwo poczucia samotności. Takim czynnikiem jest niska samoocena, która powoduje unikanie kontaktów z innymi z obawy przed odrzuceniem, uruchamiając spiralę efektów – niska samoocena prowadzi do braku zaufania (do innych oraz do własnych możliwości), co wyzwala unikanie kontaktów społecznych, a to implikuje samotność, wynikiem której jest utrwalenie się niskiej samooceny. Czynnikiem sprzyjającym powstawaniu samotności jest słaby rozwój umiejętności komunikowania się. Osoby o niskim poziomie umiejętności interpersonalnych cechuje wycofanie społeczne oraz zahamowanie. Samotności sprzyja również obawa przed bliskością emocjonalną oraz unikanie społecznego ryzyka, które wiąże się z nawiązaniem więzi z drugą osobą, emocjonalny dystans i ograniczenie interakcji do sztucznych, nieraz sformalizowanych aktów komunikacji. Znaczenie mogą też mieć czynniki poznawcze, składające się na budowę obrazu siebie.

Jeżeli samotność nie zostanie pokonana, narasta proces prowadzący do dezintegracji osobowości. Rosną społeczne bariery w postaci alienacji, wstydu, poczucia winy, braku zaufania. Niepowodzenie w próbach pokonania barier interpersonalnych powoduje wzmaganie się napięcia i trwałe podwyższenie poziomu lęku, co w konsekwencji prowadzi do coraz większej samotności. Uporczywość tego stanu może powodować samotność chroniczną. Trwałe poczucie osamotnienia wzmaga podatność na zaburzenia psychiczne i psychosomatyczne.

Stan chronicznej samotności uruchamia mechanizmy obronne, mające na celu redukcję cierpienia, lęku i bólu. Należą do nich mechanizmy zaprzeczenie zaprzeczenia, tłumienia, wyparcia, a także rozmaite formy uzależnień, w tym także od zastępczych relacji z innymi (np. czerpanie wtórnych korzyści z choroby). Mechanizmy te pogłębiają samoalienację i wyobcowanie społeczne.

Kiedy w miarę narastania poczucia samotności mechanizmy obronne zaczynają zawodzić, wówczas samotny człowiek ucieka w świat nierzeczywisty, jak poprzez mechanizm tzw. fuzji złudzeń – zlanie w wyobraźni z konkretnymi osobami, żyjącymi realnie lub istniejącymi w fantazji. Czasem ucieczka od samotności może prowadzić w kierunku schizofrenicznej izolacji.

Jak wynika z powyższej analizy osoby samotne są przeważnie ludźmi nieszczęśliwymi. Uniemożliwianie im udziału w ruchu naturystycznym jest dodatkową, w ich odbiorze - niezasłużoną przykrością. Niektóre ośrodki naturystyczne (np. Koversada w Chorwacji) rozwiązały problem osób samotnych (ale także par jednopłciowych) w ten sposób, że pensjonariusze należący do tych dwóch grup muszą przedstawić legitymację członkowską potwierdzającą przynależność do uznanego przez INF stowarzyszenia naturystów.

Argumenty dotyczące osób homoseksualnych

Argumenty przeciw udziałowi osób homoseksualnych w ruchu naturystycznym

Wynikają one z obaw, iż osoby homoseksualne mogą zachowywać się nieobyczajnie. Często okazywało się, że osoby homoseksualne nie były zainteresowane bezpośrednio wypoczynkiem naturystycznym lecz traktowała naturyzm jako sposób realizacji swoich potrzeb seksualnych uprzykrzając swoim zachowaniem wypoczynek innym naturystom.

Argumenty za warunkowym udziałem osób homoseksualnych w ruchu naturystycznym

Homoseksualizm uważany jest za orientację seksualną a nie dewiację seksualną. Na podstawie obecnej wiedzy medycznej nie poddaje się on żadnej terapii i nie są obecnie znane jakiekolwiek sposoby na jego zmianę. Ponadto sam w sobie nie stanowi on zagrożenia dla osób trzecich co ma miejsce w przypadku dewiacji seksualnych.

Problematyka udziału osób homoseksualnych w ruchu naturystycznym została szerzej opisana w haśle Mniejszości seksualne a naturyzm.